روزگار سیاسی متفاوت علی لاریجانی؛ بهارستان یا پاستور؟ تهران یا قم؟
به‌روز شده در: ۲۶ شهريور ۱۳۹۸ - ۰۸:۴۵
کد خبر: ۵۵۱۹۷۰
تعداد نظرات: ۱ نظر
تاریخ انتشار: ۰۲ شهريور ۱۳۹۸ - ۱۱:۴۴
نامه نیوز بررسی می‌کند:
هنوز مشخص نیست که لاریجانی قرار است در 1398 و با حضور در مجلس وارد گود شود یا قرار است جدی‌تر ظاهر شده و در جریان انتخابات ریاست جمهوری 1400 شانس خود را امتحان کند؟ اینکه او به سوی پاستور خیز برمی‌دارد یا بهارستان، یکسوی ماجراست و سوی دیگر ماجرا پاسخ به این سوال است که اگر برای مجلس بیاید، قرار است میدان رقابت را قم تعیین کند یا تهران؟
پایگاه خبری تحلیلی نامه نیوز (namehnews.com) :

 

نامه نیوز- گروه سیاست: شخصیت‌های میانه‌رو در اغلب اوقات مورد التفات و مهر کلیت جامعه مدنی کشورهای مدرن نبوده‌اند. به‌هرحال این سنت نا گریز سیاسی تاکنون وجود داشته است. کسانی که در یکسوی دو قطب قرار نمی‌گیرند همواره از دو سو مورد تاخت‌وتاز قرار می‌گیرند و گویا این سنتی است که درباره «علی لاریجانی» نیز صدق می‌کند. پاسدار دهه شصت، شخصیت فرهنگی دهه هفتاد و شخصیت اصولگرای دهه هشتاد، اینک در سال‌های پایانی دهه نود با حرکت به میانه سپهر سیاست ایران، می‌رود تا جا پای سایر سیاستمداران میانه‌رو بگذارد، اما حملات دو طرف ممکن است او را به مسیر بی‌بازگشت ستیز با هر دو جریان سیاسی اصلی موجود نیز بکشاند. اینکه لاریجانی با توجه به فشارهای سیاسی که به خانواده پرجمعیت و پرحاشیه‌اش آمده، در کجا قرار خواهد گرفت، بخش زیادی از صفحه‌ی نقشه بازی سیاست آینده ایران را نیز روشن خواهد کرد.

لاریجانی کیست و به کجا می‌رود؟

هرچند بسیاری معتقدند که لاریجانی نمی‌تواند جا پای مرحوم هاشمی بگذارد، لیکن هاشمی رفسنجانی نیز به‌گونه‌ای دیگر مانند لاریجانی در میانه میدان حرکت کرد. از همان دهه شصت که جدال میان روحانیت مبارز و جامعه روحانیون به وجود آمد، هاشمی میدان‌دار مصالحه و گفت‌وگو بود و در دهه هفتاد نیز زمانی که از سوی اصلاح‌طلبان طرد شد و در دهه هشتاد نیز توسط اصولگرایان! منتهی در دهه نود و (در حقیقت از سال 88) به مرجع سیاسی اصولگرایان میانه‌رو و هم اصلاح‌طلبان معقول بدل شد.

البته علی لاریجانی نیز به‌عنوان یک سیاست‌مدار میانه‌رو، در دهه هفتاد در جبهه اصولگرایی قرار داشت. در زمان تصدی پست ریاست صداوسیما لاریجانی، نیروهای تحت مدیریت او با پخش برنامه‌های سیاسی جنجالی مانند «هویت» و «کنفرانس برلین» اعتراضات بخش رادیکال اصلاحات را برانگیختند.

در دهه هشتاد البته لاریجانی در کنار اصولگرایان قرار گرفت و توانست در سال 86 گوی سبقت را از پارلمانتاریست اصولگرا یعنی دکتر غلامعلی حداد عادل برباید. لاریجانی اکنون پس از سه دوره ریاست مجلس از سال 86 تا 98 توانسته بیش از یک دهه سکان قوه قانون‌گذار کشور را به دست بگیرد. در این دوره 12 ساله لاریجانی بافاصله گرفتن از بخش رادیکال اصولگرا و طیف احمدی‌نژاد، به بخشی از میانه‌روهای اصلاحات و اعتدال‌گرا نزدیک شد. او اکنون با حمایت ضمنی و مخفی‌اش از میرحسین موسوی در سال 88 و همچنین روحانی در سال‌های بعد، شناخته می‌شود. رئیس اسبق رسانه ملی که تا سال‌ها مانند هاشمی مغضوب اصلاح‌طلبان بود، به موقعیتی دست‌یافت که بزرگان احزاب اصلاح‌طلب مانند عطریان فر و شکوری راد بارها از ضرورت اعتماد و همکاری با او صحبت کردند، لیکن شکست سیاست‌های دولت روحانی و ناکامی جریان اعتدال در مدیریت کشور باعث شد تا اصلاح‌طلبان از عارف گرفته تا حسین مرعشی از سال جاری حملات تندی علیه او انجام داده و بخشی از شکست این جریان را به علت ائتلاف با جریان اصولگرای میانه‌رو به لیدری علی لاریجانی معرفی کنند.

اهداف لاریجانی؛ مجلس یا دولت؟

از سوی دیگر، طیف تندروی جریان اصولگرایی نیز به دلیل حضور لاریجانی و نیروهای نزدیک به او در لیست امید اصلاح‌طلبان دیگر به چشم رقیب به وی نگاه می‌کنند. آنان علیرغم ژست وحدت خواهی با چراغ خاموش لاریجانی و دوستداران او را از همه ائتلاف‌ها و شوراهای وحدت خویش خارج کردند. همچنین در «قم» که حوزه انتخابیه شخص او بود، تلاش کردند تا نیروهای تندرویی مانند ذوالنور را مطرح سازند. همچنین بخشی از نمایندگان نزدیک به پایداری و بخشی از نیروهای لیست امید در مجلس دهم اتفاقاً تلاش کردند تا برای دور زدن لاریجانی، قانونی را تصویب کنند که افراد چند دوره‌‌ای مانند او از گردونه رقابت انتخاباتی حذف شوند؛ تلاشی که در ادامه با عدم توازن قوا به نفع تندروها ناکام مانده و از دستور کار خارج شد. در این شرایط اگر در آینده علی لاریجانی برنامه‌ای برای مجلس داشته باشد، با توجه به آرایش مخالفان دولت در قم و با امعان نظر نسبت به حملات تند آن‌ها علیه وضعیت موجود، شاید لاریجانی دیگر شانسی در قم نداشته و این بار باید از تهران کاندید شود. از سویی دیگر برخی معتقدند ممکن است مشارکت در تهران به‌گونه‌‌ای باشد که نه لاریجانی و نه هیچ اصلاح‌طلب و اصولگرای میانه‌رویی نیز توان پیروزی در انتخابات اسفندماه مجلس را نداشته باشد. مع‌الوصف برخی گمانه‌زنی‌ها حاکی از این است که لاریجانی شاید بخواهد برای انتخابات ریاست جمهوری 1400 کاندید شود. اما کاندیداتوری شخصیت‌های میانه‌رو همواره با مخاطرات بسیاری همراه بوده است. تجربه نشان داده که در یک نزاع دوقطبی، شخصیت‌های میانه‌رو بدون حمایت جریانات سیاسی شانس پیروزی نخواهند داشت. از سویی شخصیت‌های میانه‌رو بدون ساختن گفتمان‌های جدید سیاسی و جریانات نوظهور نیز دست‌تنها باقی خواهند ماند و بحث گفتمان سازی از سوی لاریجانی شاید بتواند او را مانند «محمدباقر قالیباف» دچار ضعف‌ها و نقصان‌هایی کند. هرچند در سال‌های اخیر قالیباف توانسته با مباحثی مانند «4درصدی‌ها» و «مدیریت جهادی» نوعی تکنو کراسی عدالت‌خواهانه را پیش ببرد، اما علی لاریجانی که در بحث اقتصادی مانند کارگزاران همواره بر عناصر نظری خاصی مثل اقتصاد بازار آزاد و خصوصی‌سازی تأکید داشته، و در بحث فرهنگی نگرشی بین علی مطهری و پزشکیان را اتخاذ کرده و در سیاست خارجی پیروی سیاست موجود است، نتواند حرف جدیدی را پیش ببرد. در چنین شرایطی، طرد لاریجانی از دو سو، می‌تواند مخاطراتی برای او ایجاد کند که وی باید علاوه بر این، سناریوی «احمدی‌نژادیزه کردن» را نیز فراموش نکند.

معمای لاریجانی یا ؛ منازعه بر سر بقاء در سیاست

اینکه لاریجانی بیشتر یک چهره سیاست‌گذار و سیاستمدار است تا یک نیروی اجرایی انقلابی یا عنصر گفتمانی، شاید وجه ممیزه او با تمام نیروهای شناخته‌شده اطرافش (از هاشمی و احمدی‌نژاد گرفته تا قالیباف و خاتمی) باشد. او نه تکنو کرات است نه آرمان‌گرا، اما سیاست‌مداری لاریجانی، همواره او را در دقیقه 90 بازی سیاست نجات داده است. سیاست بلدی او چیزی است که در اصحاب سیاست ایرانی کمتر کسی آن را دارا بوده است. اکنون او زیر سنگین‌ترین آتش‌های توپخانه سیاسی رقباست، آتشی که از سال 90 و با کینه گرفتن شخصیت کینه‌توزی مثل محمود احمدی‌نژاد گرگرفت و هنوز خاموش نشده و بخشی از جریان تندروی اصولگرایی را نیز به صرافت انداخته است. حضور «خانوادگی» لاریجانی‌ها در عرصه سیاست البته بدون پارتی‌بازی‌های رایج رخ داد اما به شکل اتفاقی آنان را در مظان حرف و حدیث هایی قرارداد که خانواده هاشمی را نیز سال‌ها به خود مشغول ساخته بود. با این تفاوت که خانواده هاشمی جز شخص آن مرحوم هیچ نیروی سیاسی مهمی نداشت، ولی خانواده لاریجانی هر یک در جایگاه خود یک وزنه محسوب می‌شوند!

به‌هرحال آن‌گونه که روزنامه شرق در اواخر مردادماه امسال در یک گزارش جالب منعکس کرد، طرح حذف لاریجانی‌ها به میدان‌داری رسانه ملی و اصولگرایان از هم‌اکنون کلید خورده و نشان می‌دهد خیلی از رقبا دوست دارند تا علی لاریجانی را با برخی  حاشیه‌سازی‌ها تبدیل به یک چهره حاشیه‌ای و منزوی مثل احمدی‌نژاد کنند. گمانه‌زنی‌ها و اخبار حاکی از بازی دیگری است. لاریجانی در روزهای اخیر گویا قصد دارد ابتدا پیرامون خود را قوی سازد. بازسازی و بازآرایی تیم معتدلان اصولگرا در عرصه اجتماعی و صحنه‌های سیاسی، نزدیک شدن به جامعه روحانیت مبارز و جامعه اسلامی مهندسان و نیروهایی ازاین‌دست، ارتباط با چهره‌های آکادمیک و همچنین حفظ فاصله از تندروها، همگی راه‌هایی است که این روزها امتحان می‌کند. علی لاریجانی کهنه کار، اهل احتیاط نیز هست و نه‌تنها نمی‌خواهد مانند هاشمی اپوزیسیون شود، که حتی می‌خواهد در جایگاهی برتر از او و نزدیک‌تر به مرکز قدرت نیز بایستد تا همراهان او به سرنوشت دنباله‌های هاشمی دچار نشوند.

هنوز مشخص نیست که لاریجانی قرار است در 1398 و با حضور در مجلس وارد گود شود یا قرار است جدی‌تر ظاهر شده و در جریان انتخابات ریاست جمهوری 1400 شانس خود را امتحان کند؟ اینکه او به سوی پاستور خیز برمی‌دارد یا بهارستان، یکسوی ماجراست و سوی دیگر ماجرا پاسخ به این سوال است که اگر برای مجلس بیاید، قرار است میدان رقابت را قم تعیین کند یا تهران؟

 در این راه او یا باید میدانی نو بیافریند که این بار بجای ائتلاف با دیگران، معتدلان دو طرف با او ائتلاف کنند و یا اینکه راه دیگر برگزیند و رادیکال مآبانه به قلب سپاه سیاسی رقبا بزند و ریسک احمدی‌نژاد یا در بهترین حالت هاشمی شدن را بپذیرد؟

 

انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۱
غیر قابل انتشار: ۱
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴:۵۰ - ۱۳۹۸/۰۶/۰۲
0
0
لاریجانیها در هیچ جای مملکت جایگاهی ندارند و رای نمیاوردند
نام:
ایمیل:
* نظر:
چندرسانه‌ای
حوادث
وبگردی
ببینید
بشنوید
پیشنهاد ویژه
آخرین اخبار
پرطرفدارترین عناوین